Το πιο όμορφο ταξίδι μέχρι τώρα... Μακάρι να μπορούσες μέσα από αυτό το blog να μυρίσεις το χώμα και τα φαγητά, να ακούσεις τα πουλιά και τις φωνές των παιδιών και να νιώσεις τη σκόνη πάνω σου
Addis (11, 12 Νοεμβρίου): Πρώτο βράδυ
πρώτο βράδυ - που είμαι?
Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010
Είναι πολύ περίεργο αυτή τη στιγμή που γράφω στο netbook... η πόλη δεν έχει ρεύμα, κυκλοφορώ μέσα στο σπίτι με φακό.
Φτάσαμε πριν 3 ώρες Addis Ababa μετά από ένα κουραστικό ταξίδι μέσω Kωνσταντινούπολης, με πολύ κουβάλημα αφού 5 άνθρωποι είχαμε πάνω από 15 αποσκευές.
Ήταν από τις πιο περίεργες προσγειώσεις. Εκεί που πετάγαμε ξαφνικά εμφανίστηκε η πόλη. Όχι χαμηλά όπως όλες αλλά ακριβώς από κάτω μας, αφού βρίσκεται σε υψόμετρο 2,300m. Μια ολόκληρη πόλη 5 εκατομυρίων πάνω στο βουνό. Το κεφάλι μου βούιζε από την πίεση και έκανε πολύ κρύο. Δεν έχω ακόμα συνηδητοποιήσει πόσο ψηλά είμαστε. Το νιώθεις μόνο από τον αέρα. Μυρίζει βουνό.
Μας παρέλαβε όλο το σόι – ευτυχώς για να μοιράσουμε τις αποσκευές στα αυτοκίνητα τους. Ένα παλιό land rover, ένα πεντάπορτο που δεν κατάλαβα τι είναι και ένα... Yaris... αυτό μου φάνηκε αστείο... δεν ξέρω γιατί. Φιληθήκαμε όλοι 3 φορές όπως πρέπει και ξεκινήσαμε. Ο μεγάλος ξάδερφος του μπαμπά της Mesky, πολύ καλή μου φίλη που με φιλοξενεί, με μεγάλη επισημότητα (φορώντας το σακάκι του, το πουκάμισό του και το φουλάρι του) με καλοσώρησε στη χώρα και κάναμε όλη την τυπική κουβέντα που και αυτή ήταν πολύ αστεία. Στητός, πολύ περήφανος που μιλάει αγγλικά – πως ήταν το ταξίδι σας, ταλαιπωρηθήκατε, θα σας αρέσει η χώρα μας, πως σας φαίνεται ο καιρός etc etc.
Ο δρόμος μέχρι το σπίτι σκοτεινός. Κατά καιρούς έβλεπες άντρες καλυμένους με λευκά υφάσματα να κουβαλάνε σακιά στη πλάτη στη μέση του πουθενά. Τα σπίτια ερμητικά κλειστά σαν να μην κατοικεί κανείς. Ένα τεράστειο construction site όλη η πόλη. Οικοδομές και διαφημίσεις για 'development not corruption'. Μου θυμίζει Αμερική και μετανάστες. Ευκαιρίες, ανάπτυξη, όλα τώρα γίνονται από την αρχή.
Στρίψαμε σε ένα μικρό στενό και ξαφνικά βρεθήκαμε σε ένα λαβύρινθο γεμάτο με μικρά μαγαζάκια στη σειρά. Ο δρόμος χειρότερος από χωματόδρομο και πολύ περίεργη γειτονιά... ανυπομωνώ να την δω το πρωί... μου είπαν ότι στη γωνία από το σπίτι μας υπάρχει internet cafe από όπου ελπίζω να ανεβάσω αύριο αυτό το post. Internet cafe στο χωματόδρομο με τον κόκορα και τα μαγαζιά από ελενίτ.
Στο σπίτι ήταν όλα έτοιμα – ακόμα και χωρίς ρεύμα. Φάγαμε στη τραπεζαρία με κεριά... πόσο καιρό έχω να το κάνω αυτό...
Προς το παρόν, είναι 6 το πρωί, γράφω πάνω στο κρεβάτι στο μικρό μου δωμάτιο με ένα φακό στο κεφάλι... ο κόκορας δεν έχει σταματήσει. Ζαλίζομαι. Θέλω να ξημερώσει, να πάρω τη κάμερα και να βγω έξω.
1st day in Addis - Πρώτες Εικόνες...
Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 2010
Πρώτη μέρα ξυπνήσαμε 12 το μεσημέρι. Πρωινό injera με αυγα. Ταξί και ξεκινάμε...
η γειτονιά που μένουμε είναι καλύτερη από ότι περίμενα. Χωματόδρομοι με τεράστειες πέτρες που απορώ πως τις πέρασε το yaris χτες και χρώματα. Πολύ πράσινο, κόκκινο. Όλα τα μαγαζάκια που έμοιαζαν εγκατελειμένα το προηγούμενο βράδυ είχαν ανοίξει τα ρολά τους και είχαν αδειάσει τα εμπορεύματά τους στα χωμάτινα πεζοδρόμια... κουβέρτες, σκούπες, στρώματα, παπούτσια, ολόκληρα ζώα να κρέμονται από τσιγκέλια και άπειροι – αλλά άπειροι - άνθρωποι να μιλάνε δυνατά και να περπατάνε παντού. Χρωματιστά υφάσματα τυλιγμένα γύρω από το σώμα, ομπρέλες για τον ήλιο, μαλιά πλεγμένα, μωρά να κρέμονται φασκιωμένα και παιδιά σε ομάδες ντυμένα με τη σχολική στολή, με τσάντες που μοιάζουν τεράστειες για τα σώματά τους στην πλάτη. Χρώματα και χώμα. Ζητιάνοι πολλοί αλλά όχι τόσο ενοχλητικοί όσο περίμενα.
Απίστευτο traffic, καυσαέριο και φυσικά ούτε λόγος για φλας. Μπορείς να στρίψεις ή να αλλάξεις λωρίδα οποιαδήποτε στιγμή θες. Οι από πίσω απλά πρέπει να κάνουν κάτι για να μην σε χτυπήσουν.
Πρώτη στάση συννάλαγμα: security έξω από τη τράπεζα... πρέπει να αφήσετε τη κάμερα έξω. Φυσικά κανείς δεν ξέρει αγγλικά. Αλλάζω 400 περίπου ευρώ σε birr και η ταμίας μού δίνει τα διπλάσια από όσα έπρεπε να μου δώσει... τη κοιτάζω με απορία αλλά τίποτα. Ευτυχώς η mesky της εξηγεί και χωρίς καμιά έκφραση στο πρόσωπο τα πέρνει πίσω. Απορώ αν κατάλαβε ότι μου έδωσε παραπάνω έναν ετήσιο μισθό...
Δεύτερη στάση καφές στο χέρι: στο Parisien που οι σερβιτόροι σου σερβίρουν και στο αμάξι σου. Πίσω από την μηχανή του espresso κάθοντε 4 υπάλληλοι. Ο ένας φτιάχνει οι άλλοι κοιτάνε. Αργότερα κατάλαβα ότι αυτό γίνεται παντού. Ο καφές είναι φανταστικός ενώ στο τέλος ρίχνουνε στον καφέ ζεστό νερό με κανέλα!
Τρίτη στάση super market: πρέπει να πάρουμε τα απαραίτητα για το τετραήμερο ταξίδι που αρχίζει αύριο. Και που θα τα βρούμε? Στο καλύτερο της πόλης, το ελληνικό 'Babis'. Το οποίο εκτός από ελληνικά προιόντα έχει και ελληνικές τιμές. Έτσι είναι super market μόνο για τους προνομιούχους όπως διπλωμάτες ή άλλους έλληνες. Ψώνισα όμως ωραιότατο αιθιοπικό παστέλι και ξηρούς καρπούς.
Subscribe to:
Comments (Atom)