πρώτο βράδυ - που είμαι?

Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010

Είναι πολύ περίεργο αυτή τη στιγμή που γράφω στο netbook... η πόλη δεν έχει ρεύμα, κυκλοφορώ μέσα στο σπίτι με φακό.

Φτάσαμε πριν 3 ώρες Addis Ababa μετά από ένα κουραστικό ταξίδι μέσω Kωνσταντινούπολης, με πολύ κουβάλημα αφού 5 άνθρωποι είχαμε πάνω από 15 αποσκευές.

Ήταν από τις πιο περίεργες προσγειώσεις. Εκεί που πετάγαμε ξαφνικά εμφανίστηκε η πόλη. Όχι χαμηλά όπως όλες αλλά ακριβώς από κάτω μας, αφού βρίσκεται σε υψόμετρο 2,300m. Μια ολόκληρη πόλη 5 εκατομυρίων πάνω στο βουνό. Το κεφάλι μου βούιζε από την πίεση και έκανε πολύ κρύο. Δεν έχω ακόμα συνηδητοποιήσει πόσο ψηλά είμαστε. Το νιώθεις μόνο από τον αέρα. Μυρίζει βουνό.

Μας παρέλαβε όλο το σόι – ευτυχώς για να μοιράσουμε τις αποσκευές στα αυτοκίνητα τους. Ένα παλιό land rover, ένα πεντάπορτο που δεν κατάλαβα τι είναι και ένα... Yaris... αυτό μου φάνηκε αστείο... δεν ξέρω γιατί. Φιληθήκαμε όλοι 3 φορές όπως πρέπει και ξεκινήσαμε. Ο μεγάλος ξάδερφος του μπαμπά της Mesky, πολύ καλή μου φίλη που με φιλοξενεί, με μεγάλη επισημότητα (φορώντας το σακάκι του, το πουκάμισό του και το φουλάρι του) με καλοσώρησε στη χώρα και κάναμε όλη την τυπική κουβέντα που και αυτή ήταν πολύ αστεία. Στητός, πολύ περήφανος που μιλάει αγγλικά – πως ήταν το ταξίδι σας, ταλαιπωρηθήκατε, θα σας αρέσει η χώρα μας, πως σας φαίνεται ο καιρός etc etc.

Ο δρόμος μέχρι το σπίτι σκοτεινός. Κατά καιρούς έβλεπες άντρες καλυμένους με λευκά υφάσματα να κουβαλάνε σακιά στη πλάτη στη μέση του πουθενά. Τα σπίτια ερμητικά κλειστά σαν να μην κατοικεί κανείς. Ένα τεράστειο construction site όλη η πόλη. Οικοδομές και διαφημίσεις για 'development not corruption'. Μου θυμίζει Αμερική και μετανάστες. Ευκαιρίες, ανάπτυξη, όλα τώρα γίνονται από την αρχή.

Στρίψαμε σε ένα μικρό στενό και ξαφνικά βρεθήκαμε σε ένα λαβύρινθο γεμάτο με μικρά μαγαζάκια στη σειρά. Ο δρόμος χειρότερος από χωματόδρομο και πολύ περίεργη γειτονιά... ανυπομωνώ να την δω το πρωί... μου είπαν ότι στη γωνία από το σπίτι μας υπάρχει internet cafe από όπου ελπίζω να ανεβάσω αύριο αυτό το post. Internet cafe στο χωματόδρομο με τον κόκορα και τα μαγαζιά από ελενίτ.

Στο σπίτι ήταν όλα έτοιμα – ακόμα και χωρίς ρεύμα. Φάγαμε στη τραπεζαρία με κεριά... πόσο καιρό έχω να το κάνω αυτό...

Προς το παρόν, είναι 6 το πρωί, γράφω πάνω στο κρεβάτι στο μικρό μου δωμάτιο με ένα φακό στο κεφάλι... ο κόκορας δεν έχει σταματήσει. Ζαλίζομαι. Θέλω να ξημερώσει, να πάρω τη κάμερα και να βγω έξω.